Richard

Dit zijn de frisgewassen shirts van Zundert 6. Het was mijn beurt om de tas mee te nemen. Het zijn bijzondere shirts. De meeste zijn namelijk erg groot. Dat komt omdat Zundert 6 een bijzonder groot elftal is. Op een bepaalde manier. De shirts zijn bijna allemaal XXL, de meeste broeken hebben het formaat van een trekkerstentje. Als de tas met shirts in het kleedlokaal wordt neergezet is het voor de iets kleinere lichamen als dat van mij meestal een kwestie van snel handelen. Graaien naar die paar exemplaren die slechts XL in het kraagje hebben staan. Om niet in een priestergewaad over het veld te hoeven waaien.
Het shirt van Richard hangt hier ook tussen.

Net als de rest van ons is Richard een echtgenoot en een vader. Net als de rest van ons voetbalt Richard. Of moet je zeggen: net als de rest van ons voetbalt Richard nog steeds, ondanks het klimmen der jaren en kilo’s. Natuurlijk maakt niemand in Zundert 6 zich nog iets wijs. Wij zijn enkel een aandoenlijk stel oude jongetjes dat maar van geen ophouden weet. En toch, een enkele keer, bij die ene actie, dat ene schot… en vooral met je ogen een beetje samengeknepen, in een vlaag van verlichting, wanen we ons weer als helden in een stadion. Ach, het is zó’n leuk spelletje.

Richard stond vandaag amper tien minuten op het veld. Hij voelde zich niet goed en ging even in de dug out zitten. Dat is bij ons niet vreemd. Even bijkomen. In de rust liepen we samen naar de kleedkamers. Hij klaagde over benauwdheid en hij keek wat verschrikt uit een grauw gezicht. Misschien moet je de dokter bellen, Richard. Nee, het gaat wel weer. Hij zette zich in het kamertje bij de terreinknecht. Wij dronken thee.

Na de rust passeerden wij hem weer. We gebaarden door het raam. Bel dan even. Hij zwaaide terug. Wij begonnen aan de tweede helft, hij ging douchen. Een paar minuten later lag Richard in zijn natte blootje op de vloer van het kleedlokaal.

Dappere mensen van de club, personeel van twee ziekenwagens. Een bomvolle, doodstille kantine staarde anderhalf uur naar dat kleedlokaal. Ellebogen op tafels en knieën. Gebogen ruggen vol woede en onmacht. Wachtend op de uitslag van een waardeloze wedstrijd met een vuile tegenstander. We hebben zwaar klop gehad.

Soms is het leven zo ongelooflijk slordig.