Lucia's Liefde

Na 35 jaar keert een man terug naar zijn geboortedorp, om de belofte aan zijn jeugdliefde in te lossen. Zijn onverwachte komst legt oude paden bloot. Verhalen worden opnieuw verteld, maar anders beleefd. Oud zeer leidt tot nieuw verdriet. Een geheim wordt opnieuw uitgevonden.

DOKTER BONKERS
Hier is het.
Hier is het te doen.
Hier.
Hier hielden wij stil.
Hier zetten wij ons neer.
Hier bouwden wij onze hutten, onze huizen.
Op de heuvelrug, tussen de dalen van de beken.
Hier.
Hier houden wij huis.
Hier zaaien wij.
Hier oogsten wij.
Hier bouwen wij akkers.
Hier persen wij onze toonbanken langs de weg.
De harde weg.
De weg tussen de stad in het noorden en de stad in het zuiden.
Wij wonen aan de weg.
Wij leven van de weg.
Wij zijn altijd open.
Wij maken geen verschil.
Wij zijn harde werkers.
Wij willen vooruit.
Wij bewaren niets.
Wij kijken niet om.
Wij kennen geen rancune.
Maar wij hebben een goed geheugen.
Wij drinken graag bier.

Intussen is de camera het dorp genaderd, een woning binnengedrongen. In de huiskamer zwenkt hij naar een dressoir vol spulletjes en fotolijstjes. Glijdt langzaam over de fotoís en blijft hangen bij een portret van Louis.

STEMMENKOOR
De Louis.
De Louis.
Louis.
De Louis.
Veel te vroeg.
Veel te vroeg. Je hebt het niet voor het zeggen natuurlijk. Als het nou zijn tijd was geweest. Maar dat was niet. Dat weet je niet. Wat niet. Wanneer weet je nou wanneer het je tijd is? Niet. Wanneer? Dat weet je niet. Dat weet geen man. Dat is maar goed ook. Het kan rap gaan anders. Voor je het weet. Ja. Lig je zelf achter de toren. Ja. Wie volgt? Hoe. Nou. Wie volgt? Ja. Wie volgt? Nou dan. Dat doet deugd. Wat. Een bakje koffie. Zeker. Is er nog cake? Je hebt er al twee op. Nou. Nou. Eentje. Hier. Weten jullie eigenlijk waarom dat ze dat doen? Wat. Cake. Bij een uitvaart. Dat is eigenlijk alleen bij een crematie. Op het crematorium. Daar komt het vandaan. Die zijn ermee begonnen. Maar waarom? Om de mensen iets te presenteren denk ik. Naderhand? Maar het is altijd cake. Soms hebben ze ook koekjes. Meestal cake. Koekjes is iets van de laatste jaren. Eerst was het altijd cake. Nou kun je vaak kiezen. Cake hoort er bij, vind ik. Maar waarom? Waarom cake? Ze kunnen moeilijk boterhammen presenteren. Nou, in Bels Ė Ja. Op het laatst. Aan het eind van de koffietafel. Koffiekoeken, worstebroodjes, pistoleekes. Soep. Bier. Ik heb op een Belze begrafenis nog nooit cake gezien. Ik ben nog nooit op een Belze begrafenis geweest. Hij ook niet. Daarom. Wat. Waarom dan hier altijd cake? Neem nou maar. Maar op het laatst komen ze hier ook altijd met broodjes. Kaas. Ham. Rosbief. Ja. We zullen nog dikwijls broodjes kaas moeten eten, wij. Dat is te hopen eigenlijk. Als je zo eens rondkijkt. Zolang we zelf nog broodjes kaas moeten eten. Zijn wij niet aan de beurt. Dat is waar. Neem nou maar.

Intussen is de camera verder gegleden over de fotoís.
Hij blijft hangen op het portret van Lucia.

STEMMENKOOR
Lucia. Zij houdt dír eigen goed, Lucia.
Hoe. Lucia. Zij heeft dír eigen altijd goed gehouden.
Heel dír leven al. Lucia. Zeker.
Lucia. Lucia.

STEM DOKTER BONKERS
Lucia.
Lucia.
Arme Lucia.
Vandaag hebben wij haar man begraven.
Vandaag hebben wij koffie met cake.
Vandaag is mijn laatste dag.

In 2009, bij het 850-jarig bestaan van Zundert, schreef en produceerde Peter Dictus voor Het Zunderts Toneel de locatievoorstelling Lucia's Liefde.